Embird Font Engine‑tutorial: TrueType vs ingebouwde fonts (en hoe je lelijke lettering voorkomt)

Introductie: Embird Font Engine in de praktijk

Als je ooit in Embird een naam hebt getypt, op “generate” hebt geklikt en dacht: “Dit ziet er strak uit”, om vervolgens te zien dat je meernaaldborduurmachine een kluwen van gebroken draad en rommelige letters produceert—dan heb je de kloof tussen scherm en stof meegemaakt. Dat hoort er (helaas) bij.

In deze praktijkgerichte uitleg analyseren we de inzichten van Sue (OML Embroidery) over waarom auto-digitaliseren van TrueType-fonts (TTF) in echte productie zo vaak tegenvalt. Het gaat niet alleen om software; het gaat om de fysica van naald, draad, spanning en materiaal.

De kernles: Embird’s Font Engine is een hulpmiddel, geen tovenaar. Het kan een lettertype wiskundig omzetten, maar het “weet” niet dat jij op een rekbare piqué knit borduurt met een 75/11-naald. Jij bent degene die vóór de eerste steek de digitale blauwdruk moet controleren op zwakke plekken.

Wat je hier leert

• De “digitale stresstest”: hoe je TTF-lettering in 3D-preview ontleedt om fouten te spotten (met focus op letters zoals “D” en “M”).
• De “controlegroep”-methode: waarom ingebouwde Embird-fonts je referentie zijn voor kwaliteit.
• Parameter-tuning: hoe je steektypes wisselt (satijn vs. vulsteek) en waarom die “snelle fix” bij kleine tekst vaak niet werkt.
• De valkuil van dunne fonts: de fysieke grenzen van satijnsteken op smalle kolommen.
• Productieveiligheid: hoe je naast software ook je fysieke setup op orde houdt—van versteviging tot magnetische borduurringen—zodat een goed bestand niet alsnog faalt door instabiel inspannen.

Het probleem met auto-gedigitaliseerde TrueType-fonts

TrueType-fonts (TTF) zijn ontworpen voor printers, niet voor naalden. Het zijn vectorvormen die bedoeld zijn om met “inkt” gevuld te worden—inkt heeft geen draaddikte. Borduurgaren heeft wél massa (grofweg ~0,4 mm breed) en staat onder spanning.

Wanneer Embird een TTF auto-digitaliseert, vertaalt het die vectoren heel letterlijk. Het “begrijpt” niet automatisch dat een scherpe bocht in een smalle kolom snel leidt tot draadopbouw, onrustige steekrichting of rommelige aansluitingen. Sue laat zien dat Embird vaak best netjes start, maar dat je regelmatig “ongunstige geometrie” krijgt: satijnhoeken die vreemd draaien of verbindingen die gaten/klonten veroorzaken.

Stap-voor-stap: beoordeel het TTF-resultaat als digitizer (niet als typograaf)

Sue werkt zoals een ervaren digitizer: ze leest het woord niet alleen, ze beoordeelt de steek-architectuur. Gebruik deze controle-workflow:

1. Genereer je TTF-tekst (bijv. “OML EMBROIDERY”).
2. Ga naar 3D-preview en zoom stevig in (±500% of meer).
   • Praktijkcheck: zoek naar “rafelige randen”, onlogische sprongen en plekken waar de kolom abrupt van richting verandert.
3. Controleer de satijnhoeken (de “flow”).
   • Sue wijst de hoofdletter “D” aan. Kijk naar de bochten: lopen de steken vloeiend mee, of zie je plotselinge hoekwissels? Abrupte wissels geven in het borduren vaak onrust, extra trek en sneller draadbreuk.
4. Controleer verbindingen en overgangen (de “knopen”).
   • Bij de “M” zie je vaak dat vormen in print elkaar overlappen. In borduren betekent overlap: dubbele dichtheid. Als je in 3D-preview al een donker “klontje” ziet, voel je dat straks als een harde knobbel op de stof—met risico op naaldbreuk of slechte dekking.
5. Zoom uit voor de “knijp-je-ogen-test”.
   • Check de basislijn: auto-digitaliseren kan letters optisch laten “wiebelen”. In echte stof wordt dat door trek/krimp vaak nog zichtbaarder.

Waarom deze fouten ertoe doen (de fysica van steken)

Waarom zo kritisch op een klein scheef hoekje? Omdat satijnkolommen structureel zijn.

• Ongelijke hoeken: geven kartelige randen in het eindresultaat.
• Rommelige verbindingen: vergroten de kans op ophoping, slecht trimmen en “vogelnestjes” aan de onderkant.
• Trekvervorming: te breed zonder compensatie = rimpels; te smal (<1 mm) = onderdraad die naar boven rolt.

Praktijkregel: zie je in 3D-preview al openingen tussen steken, dan ga je in het echt de stof erdoorheen zien. Lijkt het op het scherm al “propvol”, dan is draadbreuk een reëel risico.

TTF vergelijken met ingebouwde borduurfonts

Sue doet een klassieke A/B-test: een lastige TTF tegenover een vooraf gedigitaliseerd Embird-font. Het verschil zit in intentie: ingebouwde fonts zijn gemaakt met borduren in gedachten (steekrichting, onderlaag, aansluitingen).

Stap-voor-stap: maak een eerlijke vergelijking

Om te bepalen of het probleem in het font zit of in je instellingen, test je gecontroleerd:

1. Genereer de TTF-versie (de variabele).
2. Genereer dezelfde tekst met een ingebouwd Embird-font (de controlegroep).
3. Schaal ze naar dezelfde maat.
   • Sue merkt op dat de visuele grootte kan verschillen. Belangrijk: vergelijk op dezelfde fysieke hoogte (bijv. 25 mm).

1. Micro-inspectie.
   • Zoom in op aansluitingen en bochten. Ingebouwde fonts ogen meestal “schoner”: minder rare knikken, nettere verbindingen.

Stresstest: verklein en kijk wat het eerst stukloopt

Sue verkleint de tekst—dit is de echte stresstest.

• De 6 mm-grens: veel TTF-fonts vallen uit elkaar onder ongeveer 6–8 mm hoogte. Kolommen worden te smal en details te fragiel.

Praktijktip: moet je écht onder ~5 mm? Stop dan met satijn. Kies een “Single Run” of “Triple Bean/Triple Run”-achtige lijnsteek. Met alleen parameter-tweaks ga je een 4 mm satijn-TTF zelden netjes krijgen.

Uit de praktijk (op basis van reacties): gebruikers waarderen dat Font Engine TTF’s kan gebruiken zonder dat je ze per se “actief” hoeft te maken zoals sommige andere programma’s dat doen. Dat scheelt gedoe met enorme font-collecties.

Parameters tweaken voor beter resultaat

Als een font er slecht uitziet, is de eerste reflex vaak: “dan verander ik het steektype”. Sue demonstreert dit door van Auto Column (satijn) naar Plain Fill (tatami/vulsteek) te schakelen.

Stap-voor-stap: steektype wisselen (Auto Column → Plain Fill)

1. Klik met rechts op het tekstobject in de Editor.
2. Kies “Parameters”.

1. Zet “Stitch Type” van Auto Column naar Plain Fill.

1. Beoordeel het resultaat kritisch.
   • Sue kijkt direct naar de uitkomst en vindt het niet goed. Een vulsteek op smalle letters kan een “kruimelspoor” geven: te weinig echte dekking, waardoor het niet meer als solide letter leest.

1. Zet terug naar Auto Column.

Wat je hiervan leert (mislukking = meetdata)

Overschakelen naar Fill kan wél nuttig zijn bij grotere tekst (denk aan duidelijk grotere letters), maar niet als “pleister” voor kleine satijnletters.

• Satijn: ideaal voor kolommen die niet te smal en niet te breed zijn.
• Fill: beter voor grotere vlakken.
• Run stitch: geschikt voor haarlijn-details.

Als je Fill op een heel smalle letter forceert, laat je de machine een patroon naaien waar simpelweg te weinig “ruimte” voor is. Dan wordt het snel rommelig.

Waarom dunne fonts misgaan in satijn

Sue laat een dun, fragiel font zien. Embird probeert daar satijn van te maken, maar een haarlijn-stroke is te smal voor een stabiele satijnkolom.

De fysica achter het falen van dunne fonts

• Naaldbelasting en materiaalstress: bij extreem smalle kolommen en hoge dichtheid prikt de naald steeds bijna in hetzelfde kanaal. Dat kan de stof beschadigen en geeft sneller draadproblemen.
• Gaten en sprongen: dunne curves leveren vaak plekken op waar de software “de kortste weg” kiest en je in 3D-preview al onderbrekingen ziet.

Praktische alternatieven

Als een klant per se een dun handschrift-achtig font wil:

1. Maak het optisch dikker: gebruik Embird-opties zoals “Compensation/Bold” om de stroke iets te verbreden (Sue benoemt dat je kunt tweaken; verwacht geen wonderen bij extreem dun).
2. Kies een lijnsteek: zoals Sue aangeeft: een “Triple Run” kan er juist heel mooi uitzien en is vaak veel betrouwbaarder dan satijn op mini-letters.

Vragen uit de praktijk: verticaal zetten & hoeken aanpassen

• Tekst verticaal (letter per regel): ja, Embird heeft een instelling voor verticale lettering. Controleer daarna altijd de letterafstand zodat het niet “uit elkaar valt”.
• Hoeken/steekrichting aanpassen: ja, je kunt de richtinglijnen/hoeken handmatig corrigeren om een “rare D of M” te verbeteren—dat is precies het verschil tussen “auto-generate” en echt afwerken als digitizer.

Slot: het juiste font kiezen zonder gokken

Sue’s conclusie is helder: vertrouw, maar controleer. TTF kan prima, maar je kunt auto-digitaliseren niet blind vertrouwen. Controleer steekrichting, verbindingen, dichtheid en vooral de maat. Als een font tegenstribbelt, kies een ander font of een ander steektype.

Voorbereiding: verborgen verbruiksmaterialen & fysieke checks

Je kunt een perfect digitaal bestand hebben—als je fysieke setup niet klopt, lijkt het eindresultaat alsnog “een digitaliseerfout”. Voordat je de “Sue-test” draait, check dit:

De onzichtbare essentials:

1. Naalden: kies de juiste naald voor je materiaal (scherp voor geweven, ballpoint voor knit). Een licht kromme naald geeft bij kleine satijnletters sneller schijn-draadbreuken.
2. Garen: oud/droog garen breekt sneller in dichte satijnkolommen.
3. Inspannen: dit is een grote veroorzaker van vervormde lettering. Als de stof op sommige plekken strak en op andere plekken los zit, gaan letters trekken.

Veel productieomgevingen worstelen met consistente spanning en plaatsing met standaard schroefringen. Daarom stappen professionals vaak over op een inspanstation voor borduurringen: je maakt de inspanning reproduceerbaar, haalt “menselijke variatie” uit je test en je plaatsing wordt consistenter.

Pre-flight checklist

• Visuele check: heb je in 3D-preview op ±500% ingezoomd op D, M en O?
• Maat check: zit je teksthoogte in een veilige zone voor satijn (niet te klein)?
• Materiaal match: gebruik je het juiste borduurvlies? (Vuistregel: rekt de stof, kies dan een backing die dat niet doet; cutaway voor knits.)
• Hardware: zit er een frisse naald in (maat passend bij je detailniveau)?
• Inspannen: staat de stof vlak en recht van draad?

Waarschuwing: mechanische veiligheid
Bij kleine lettering op hoge snelheid kan naaldafbuiging optreden. Draag oogbescherming. Als een naald een dichte draadklont of de steekplaat raakt, kan hij breken.

Setup: beslisboom voor fontkeuze

Stop met gokken. Gebruik deze logica om te bepalen of een font kans van slagen heeft.

Beslisboom — “Gaat dit netjes borduren?”

1. Is de stroke/kolombreedte duidelijk boven haarlijnniveau?
   • JA: ga door naar stap 2.
   • NEE: STOP. Kies een lijnsteek (bijv. Triple Run) of een vetter font. Probeer geen satijn op haarlijn.
2. Draaien de satijnhoeken in 3D-preview vloeiend mee?
   • JA: ga door naar stap 3.
   • NEE: kun je de richtinglijnen handmatig corrigeren?
     • Ja: corrigeer ze.
     • Nee: kies een ingebouwd Embird-font als veilige optie.
3. Is de tekst groot genoeg om Fill te overwegen?
   • JA: overweeg Plain Fill om haken/trek te verminderen.
   • NEE: blijf bij Auto Column (satijn) als de kolommen het toelaten.
4. Borduur je op lastig materiaal (fluweel, dikke fleece)?
   • JA: gebruik wateroplosbare topping om wegzakken te beperken.
   • NEE: ga door naar proefstiksel.

Setup-notities voor productie

Als je een batch van 50 shirts met namen draait, kunnen standaard kunststof ringen repetitief werk veroorzaken en ook ringafdrukken geven. Overweeg een inspanstation voor machinaal borduren in je workflow: je kunt alvast het volgende kledingstuk voorbereiden terwijl de machine draait, en je uitlijning blijft consistent.

Setup checklist (software)

• Basislijn: staat de tekst echt horizontaal/uitgelijnd?
• Onderlaag: staat een passende onderlaag aan (bij lettering vaak cruciaal)?
• Compensatie: heb je pull compensation gebruikt om krimp/trek op te vangen?
• Vergelijking: heb je een ingebouwd font als controlemateriaal gegenereerd?

Uitvoering: de test draaien

Als je gaat borduren: luister naar je machine.

• Goed teken: een gelijkmatige, rustige loop.
• Slecht teken: duidelijke “bonk-bonk” (naald worstelt) of schurend geluid (draadopbouw/vogelnest).

Ringafdrukken en dichtheid: TTF-lettering vraagt soms om hogere dichtheid om mooi te dekken. Dat trekt harder aan de stof. Bij traditionele ringen draai je dan vaak extra strak om slip te voorkomen—met ringafdrukken als gevolg.

Daarom stappen veel borduurders over op magnetische borduurringen of andere borduurringen voor borduurmachines met een stabielere klem/locking-werking. Het doel is: stevig vasthouden zonder de stofvezels onnodig te pletten, zodat de satijnletters vlakker en netter uitkomen.

Waarschuwing: magneetveiligheid
Magnetische ringen gebruiken sterke neodymium magneten. Houd ze uit de buurt van pacemakers, insulinepompen en betaalpassen. Let ook op knelgevaar voor vingers.

Quality-gate checklist (na proefstiksel)

• Geluid: loopt de machine zonder “bonken” of schokken?
• Beeld: zie je geen onderdraad op de bovenzijde van de satijnkolom?
• Voel: is het borduurwerk niet overdreven stijf (te hoge dichtheid)?
• Vorm: is de “O” echt rond en niet ovaal (stabilisatie werkte)?
• Ringcheck: geen ringafdrukken rond het borduurgebied.

Troubleshooting: symptoom → oorzaak → oplossing

Als je TTF-test faalt: gebruik dit als diagnose-tabel.

Eindresultaat

Door Sue’s inspectielogica te volgen en je fysieke voorbereiding serieus te nemen, ga je van gokken naar gecontroleerd werken:

1. Inspecteer de geometrie in Embird.
2. Kies de juiste steekstructuur (satijn vs. fill vs. run).
3. Stabiliseer en span consistent in zodat je test representatief is voor productie.

Als je Embird Font Engine beheerst, kun je veel meer lettertypes aanbieden. Maar het beheersen van de fysieke toepassing (materiaal, borduurvlies, inspannen) is wat uiteindelijk zorgt voor betrouwbare, verkoopbare lettering.