Przewodnik po interfejsie Hatch Embroidery 3, który naprawdę „siada” w praktyce: wybierz właściwy poziom, szybko znajdź narzędzia i zrób pierwszą czystą figurę

Jeśli Hatch Embroidery 3 przytłacza Cię przy pierwszym uruchomieniu — to normalne. W praktyce (zwłaszcza gdy równolegle ogarniasz produkcję na maszynie) każdy choć raz patrzył na ekran i myślał: Gdzie są moje narzędzia? Czemu pasek się zmienia? Czy ja coś zepsuję?

Haft to „nauka doświadczenia”: liczy się dotyk materiału, dźwięk maszyny i to, co widzisz na ekranie. Gdy interfejs wydaje się chaotyczny, pewność siebie przy maszynie spada.

Weź oddech. Hatch jest bardzo konsekwentny — trzeba tylko zrozumieć jego logikę. Poniżej układam standardowy tour w bezpieczny, produkcyjny workflow. To nie jest tylko klikanie: chodzi o przygotowanie plików, które realnie wyszyją się bez problemów.

Ekran wersji próbnej to nie pułapka: logowanie do Hatch Embroidery 3 bez stresu

Po instalacji, przy pierwszym uruchomieniu Hatch poprosi o zalogowanie. To uruchamia typową obawę: „A co, jeśli będę w terenie bez Wi-Fi?”

W praktyce Hatch wykonuje uwierzytelnienie podczas startu — do tego potrzebuje połączenia z internetem.

Jeśli korzystasz z wersji trial, zobaczysz ekran wyboru poziomu z czterema kolumnami: Organizer, Personalizer, Composer, Digitizer. Wystarczy kliknąć Start pod poziomem, który chcesz przetestować.

Protokół „spokojnej głowy”: Warto wiedzieć, że po zakupie Hatch pomija ekran wyboru poziomu i uruchamia się bezpośrednio w wykupionej wersji.

Wskazówka z praktyki: jeśli instalujesz Hatch na laptopie „wyjazdowym” (targi, szkolenie, mobilna realizacja), zrób pierwsze logowanie w domu na stabilnym internecie. Nie czekaj na halę z przeciążonym Wi-Fi.

Organizer vs Personalizer vs Composer vs Digitizer — żeby nie kupić złego poziomu

Kluczowa rzecz z filmu: układ interfejsu jest podobny na wszystkich poziomach, ale zakres dostępnych narzędzi rośnie wraz z poziomem.

Przełóżmy to na konkretne zastosowania w pracowni:

• Organizer: „bibliotekarz haftu”. Najczęściej: porządkowanie plików, drobne korekty, zmiana rozmiaru, zmiana kolorów, konwersje formatów (np. do .PES). Dobre, jeśli głównie kupujesz gotowe wzory i wyszywasz je „jak są”.
• Personalizer: „pracownia monogramów”. Masz wszystko z Organizer + dodawanie napisów, imion, dat i monogramów (szablony, fonty).
• Composer: „customizer”. Pracujesz na istniejących projektach, przebudowujesz je (reshape/edycja), masz auto-digitizing (w ograniczonym zakresie) i pojawiają się funkcje typu multi-hooping.
• Digitizer: „twórca”. Pełna digitalizacja od zera, manual digitizing oraz efekty typu Reef PhotoStitch.

Zasada „nie przepal budżetu”: Jeśli Twoim celem jest układanie dużych projektów i planowanie produkcji, wtedy pojęcia typu multi-hooping machine embroidery robią się ważne. Ta funkcja (w Composer i wyżej) pomaga dzielić duże wzory na kilka zapinań. Ale nie kupuj Digitizer tylko dlatego, że „ma wszystko”, jeśli realnie szyjesz głównie gotowe fonty i proste personalizacje.

Jak szybko znaleźć projekty w Hatch Design Library (i przestać kręcić się w kółko)

Z ekranu startowego w filmie przechodzimy do Design Library. Hatch ma wbudowane projekty w: Public Embroidery > Hatch Embroidery.

Wyszukiwarka to Twoje najszybsze narzędzie. Po wpisaniu „animals” program filtruje wyniki po tagach i nazwach plików. Żeby otworzyć projekt, kliknij miniaturę dwukrotnie.

Uwaga: „nie mam paska wyszukiwania” to zwykle problem z układem paneli

W praktyce częsty problem to „znikające” elementy interfejsu. Panele w Hatch mogą być zwinięte, przypięte lub ukryte. Jeśli czegoś nie widzisz, nie zakładaj od razu, że program się zepsuł — najczęściej to kwestia dockowania/układu. W sekcji o dockerach pokazuję, jak to przywrócić.

Karty, toolbary i Context Toolbar: układ przestrzeni roboczej, który oszczędza godziny

Gdy masz otwarte projekty, Hatch używa kart u góry okna projektu — możesz przełączać się między plikami (np. Wolf i Dragonfly) jednym kliknięciem.

Najważniejsze pojęcie: interfejs kontekstowy (Context Sensitivity).

• Main Toolbar: narzędzia „stałe” (Open, Save, Undo).
• Context Toolbar: narzędzia „zmienne”, zależne od tego, co zaznaczysz.

Zmiana myślenia: Początkujący często uznają Hatch za „glitch”, bo pasek narzędzi się zmienia. To nie błąd — program dopasowuje narzędzia do bieżącego kontekstu.

• Akcja: kliknij obiekt tekstowy -> Efekt: pojawiają się opcje fontu i rozmiaru.
• Akcja: kliknij wypełnienie (tatami) -> Efekt: pojawiają się parametry kąta ściegu i gęstości.

Jeśli nie możesz znaleźć narzędzia używanego chwilę temu, zadaj sobie pytanie: „Co mam aktualnie zaznaczone?”

Toolboxes po lewej: najszybszy sposób, żeby przestać polować na opcje w menu

Po lewej stronie Toolboxes działają jak szuflady w skrzynce narzędziowej. Rozwijasz je i zwijasz małymi strzałkami.

• Edit Objects: grupowanie, rozgrupowanie, reshape.
• Lettering / Monogramming: fonty i praca z tekstem.
• Digitize: narzędzia tworzenia (w pełni dostępne na poziomie Digitizer).

Budowanie pamięci mięśniowej: Na początku trzymaj się Toolboxes — są czytelne i logicznie pogrupowane. Z czasem naturalnie przejdziesz na skróty klawiaturowe i górne paski dla szybkości.

Checklista przygotowania (zanim dotkniesz choćby piksela)

Brak przygotowania to proszenie się o problemy na maszynie. Szybki mentalny przegląd:

1. Weryfikacja poziomu: czy jesteś w odpowiednim trybie (np. Digitizer vs Personalizer)?
2. Kalibracja wizualna: otwórz najpierw jeden wbudowany projekt, żeby sprawdzić siatkę i skalę widoku.
3. Kontrola zaznaczenia: czy masz zaznaczony obiekt, czy klikasz tło?
4. Kontrola maszyny: zanim zaczniesz digitalizować, sprawdź maszynę: czy okolice bębenka są czyste, czy igła jest świeża (tępa/ukruszona igła potrafi zniszczyć nawet idealny projekt).

Design Colors Toolbar + Status Bar: Twoja „deska rozdzielcza” (marka nici, liczba ściegów, rozmiar)

To sekcja, której początkujący nie powinni ignorować. Status Bar (niebieski pasek na dole) to szybki „reality check” między tym, co na ekranie, a tym, co da się fizycznie wyszyć.

Zobaczysz tam m.in.:

1. Liczbę ściegów
2. Wymiary (szer./wys.)
3. Informacje o projekcie/ustawieniach

Fizyka haftu — pułapka gęstości: Haft jest fizyczny: ma masę i napięcia.

• Pułapka zmniejszania: jeśli zmniejszysz projekt o 50% bez korekty, gęstość ściegów rośnie — efekt „kamizelki kuloodpornej”, który kończy się zrywaniem nici i łamaniem igieł.

Korzystaj też z Design Colors toolbar: po najechaniu na kolor zobaczysz markę nici (np. Madeira Classic vs Isacord). Kolor na monitorze nigdy nie jest idealnym odwzorowaniem — w praktyce i tak wygrywa fizyczna karta kolorów.

Pierwszy czysty sukces: koło/owal w Hatch Digitizer z podpowiedziami ze Status Bar

W filmie jest klasyczny „Hello World”: stworzenie prostej figury.

Workflow:

1. Otwórz toolbox Digitize.
2. Wybierz Circle/Oval.
3. Zatrzymaj się i spójrz na Status Bar — tam są podpowiedzi krok po kroku.
   • Prompt: „Enter Center Point” (kliknij raz).
   • Prompt: „Enter Point on Circumference” (przeciągnij i kliknij).
   • Akcja: naciśnij Enter, żeby wygenerować ściegi.

Jeśli klikasz „na ślepo”, łatwo zrobić chaos. Hatch mówi Ci dokładnie, czego oczekuje — korzystaj z tego.

Checklista ustawień (tuż przed tworzeniem kształtów)

1. Weryfikacja narzędzia: czy Circle/Oval jest aktywne (podświetlone)?
2. Kontrola promptu: co Status Bar każe zrobić teraz (środek? narożnik?)
3. Kontrola kontekstu: jeśli górny pasek wygląda „dziwnie”, kliknij tło, żeby odznaczyć wszystko, i wybierz narzędzie ponownie.
4. Porządek na ekranie: pozamykaj/zwijaj nieużywane dockery — potrzebujesz miejsca na podgląd.

„Znikające” dockery: jak zamykać, przypinać i przywracać Object Properties, Hints i Threads

Dockery to panele wysuwane z boku (np. Object Properties albo Threads).

• Panika „auto-hide”: gdy panel zostanie zwinięty do zakładki, wygląda jakby zniknął. Najczęściej jest tylko zminimalizowany — najedź na zakładkę po prawej, żeby go wysunąć.
• „Double Arrow”: tym przypinasz/odcinasz panel w zależności od układu i miejsca na ekranie.
• Menu „Window”: jeśli docker faktycznie zniknął, użyj: Window > Dockers > [wybierz docker]. To najszybszy „reset” widoczności paneli.

Wskazówka produkcyjna: trzymaj pod ręką Threads Docker — w praktyce często porównujesz to, co w pliku, z tym, co masz realnie na stojaku z nićmi.

Szybkie notatki „napraw to od razu” (z pytań widzów)

• Biały ekran po uruchomieniu: użytkownicy zgłaszają start do pustego białego okna — to bywa problem z grafiką/sterownikami, a nie „błąd kliknięcia”.
• „Product key”: w odpowiedziach wsparcia pada, że klucze produktu nie są wymagane — logujesz się zarejestrowanym e-mailem i hasłem.

Dlaczego Hatch tak wygląda: interfejs kontekstowy ogranicza błędy (jeśli mu pozwolisz)

Hatch jest zrobiony tak, żeby ograniczać przeciążenie poznawcze: ukrywa narzędzia, których w danym momencie nie potrzebujesz.

Typowy błąd początkujących to próba „pokazania wszystkiego naraz”, co kończy się:

1. Paraliżem wyboru (za dużo przycisków),
2. Błędami kontekstu (szukanie ustawień tekstu, gdy zaznaczony jest kształt).

Mantra diagnostyczna: Gdy utkniesz, zatrzymaj się i sprawdź:

1. Jaki mam poziom (Organizer/Personalizer/Composer/Digitizer)?
2. Co mam zaznaczone (obiekt czy tło)?
3. Czy panele są przypięte/zwinięte?

Rozwiązywanie problemów z interfejsem Hatch 3 bez zgadywania

Nie zgaduj. Idź ścieżką logiczną.

Objaw: brakuje dockera albo toolbara

• Prawdopodobna przyczyna: przypadkowo zamknięty lub odpięty.
• Szybka naprawa: menu Window > Dockers/Toolbars i zaznacz brakujący element.

Objaw: ciągle widzisz ekran wyboru poziomu (trial)

• Prawdopodobna przyczyna: korzystasz z wersji próbnej.
• Naprawa: to normalne w trial. Po zakupie program pomija ten ekran.

Objaw: „Nie mogę wpisać tekstu!”

• Prawdopodobna przyczyna: wybrany Lettering, ale nie patrzysz na panel Object Properties.
• Naprawa: tekst wpisuje się w panelu po prawej stronie (w większości trybów), nie bezpośrednio na płótnie.

Objaw: „Czy mogę pobierać projekty z internetu?”

• Prawdopodobna przyczyna: pytanie o import.
• Naprawa: tak — ale uwaga: jakość plików z internetu jest bardzo różna. Słabo zdigitalizowany projekt będzie zrywał nić i łamał igły niezależnie od tego, jak dobry masz program.

Uwaga: bezpieczeństwo mechaniczne przede wszystkim. Testując nieznany plik, trzymaj ręce z dala od belki igielnej. Jeśli projekt ma „zbłąkany ścieg przelotowy” i wykona długi skok, rama potrafi szarpnąć gwałtownie. Uderzenie igły w ramę przy wysokiej prędkości może skończyć się pęknięciem igły. Noś okulary i trzymaj osłonę bezpieczeństwa opuszczoną.

Od pliku do czystego wyszycia: wąskim gardłem jest zapinanie w ramie hafciarskiej, nie klikanie

Gdy opanujesz software, pojawia się kolejna ściana: fizyka produkcji. Projekt zrobisz w 5 minut, ale jeśli zapinanie koszulki w ramie hafciarskiej zajmuje 10 minut, to w praktyce tracisz marżę.

W profesjonalnej pracowni software to często 20% sukcesu. Reszta to zapinanie w ramie hafciarskiej i stabilizacja.

Jeśli na ekranie wszystko wygląda idealnie, a na materiale masz marszczenie — to zwykle problem zapinania lub stabilizatora, a nie samej digitalizacji. Klasyczne ramy cierne zostawiają odciski ramy na delikatnych tkaninach i wymagają sporo siły.

Tu wchodzi pojęcie Stacja do tamborkowania do haftu — standaryzuje pozycjonowanie, żeby logo zawsze lądowało w tym samym miejscu (np. lewa pierś) w serii 50 sztuk.

Dlatego wiele pracowni szuka też tamborki magnetyczne: rozwiązują jednocześnie problem odcisków ramy i zmęczenia nadgarstków. Magnesy dociskają materiał szybko, bez wciskania pierścienia wewnętrznego w zewnętrzny — co realnie przyspiesza pracę na grubych kurtkach albo delikatnej odzieży sportowej.

Drzewko decyzyjne: co ulepszyć najpierw?

1. Problem: marszczenie / przesuwanie
   • Rozwiązanie (najtańsze): lepszy stabilizator. Cutaway do dzianin, Tearaway do tkanin. Pomocniczo klej tymczasowy w sprayu.
   • Rozwiązanie (ustawienie): napięcie w ramie — materiał ma być równy i stabilny.
2. Problem: wolne ładowanie / krzywe loga
   • Rozwiązanie: stacja do tamborkowania do haftu maszynowego — powtarzalne pozycjonowanie w serii.
3. Problem: odciski ramy / trudne grube wyroby
   • Rozwiązanie: Tamborek magnetyczny — mniej tarcia i mniej „gniecenia” włókien.
4. Problem: brakuje godzin w dobie
   • Rozwiązanie: upgrade mocy przerobowej. Jeśli zmiany kolorów na maszynie jednoigłowej zabijają czas, kolejnym krokiem bywa wieloigłowa maszyna hafciarska.

Uwaga: bezpieczeństwo magnesów. Ramy magnetyczne mają bardzo silne magnesy — mogą mocno przyciąć palce. Trzymaj je z dala od rozruszników serca, pomp insulinowych i kart płatniczych. Nie dawaj dzieciom do zabawy.

Realny dylemat małego biznesu: Hatch Digitizer vs EmbroideryStudio (kiedy to ma znaczenie)

W komentarzach pada pytanie o różnicę: Hatch Digitizer to rozwiązanie „prosumer” — bogate, ale przystępne. EmbroideryStudio to większy, komercyjny pakiet z głębszą kontrolą i większą efektywnością w środowisku produkcyjnym.

Wniosek praktyczny: jeśli robisz loga, napisy, monogramy i kreatywne projekty w małej pracowni, Hatch zwykle wystarcza do większości zadań. Po rozwiązanie stricte komercyjne sięga się wtedy, gdy potrzebujesz większej głębi kontroli i wydajności pod masową produkcję.

Moment upgrade’u: gdy umiejętności w software spotykają się z tempem pracowni

Umiesz już poruszać się po Hatch. Teraz połącz to z wynikiem na materiale.

Gdy potrafisz:

1. Otworzyć projekt i szybko ocenić, czy liczba ściegów/rozmiar mają sens (Status Bar),
2. Dopasować kolory do realnych nici,
3. Wyeksportować plik…

…to jesteś gotowy na optymalizację procesu.

Jeśli robisz personalizację seryjnie, zysk zależy od tego, jak szybko załadujesz wyrób na maszynę. Połączenie czystych plików z Hatch i Stacje do tamborkowania obniża liczbę pomyłek. A zestaw magnetyczna stacja do tamborkowania pomaga szybciej i pewniej łapać trudne elementy (torby, paski), które w standardowych ramach są niewygodne.

Na koniec: software nie naprawi wolnej produkcji. Jeśli celujesz w większą wydajność, prędzej czy później ograniczeniem staje się maszyna jednoigłowa.

Checklista operacyjna (rutyna „nie zmarnuj wieczoru”)

• Audyt pliku: otwórz projekt -> sprawdź Status Bar. Czy liczba ściegów jest realistyczna względem rozmiaru?
• Mapa kolorów: czy Design Colors odpowiada temu, co masz faktycznie na stojaku z nićmi?
• Przygotowanie maszyny: sprawdź „ukryte materiały eksploatacyjne”.
  • Igły: świeże i dobrane do materiału.
  • Nić dolna: czy bębenek jest wystarczająco pełny?
  • Czyszczenie: czy okolice chwytacza/bębenka są bez kłaczków?
• Układ paneli: trzymaj Object Properties pod ręką, resztę zwijaj.
• Bezpieczeństwo: upewnij się, że pole szycia jest wolne od przeszkód przed startem.

Opanuj interfejs, szanuj fizykę haftu i ulepszaj narzędzia wtedy, gdy „ból procesu” zaczyna kosztować więcej niż inwestycja.

FAQ

• Q: Jak zalogować się do Hatch Embroidery 3 Trial, żeby nie utknąć np. na evencie bez Wi-Fi?
  A: Pierwsze logowanie zrób w domu na stabilnym internecie, bo przy starcie Hatch wykonuje uwierzytelnienie i do tego potrzebuje połączenia.
  • Zaloguj się raz na pewnej sieci domowej przed wyjazdem z laptopem.
  • Uruchom Hatch ponownie jeszcze w domu, żeby potwierdzić, że startuje poprawnie po uwierzytelnieniu.
  • Test powodzenia: Hatch Embroidery 3 dochodzi do ekranu startowego i możesz otworzyć Design Library bez błędów logowania.
  • Jeśli nadal nie działa: sprawdź, czy sieć w miejscu wydarzenia nie blokuje logowania i spróbuj ponownie na sprawdzonym połączeniu.
• Q: Jak wybrać właściwy poziom Hatch Embroidery 3 (Organizer vs Personalizer vs Composer vs Digitizer), żeby nie kupić złej wersji?
  A: Dopasuj poziom do realnych zadań: organizacja i drobne edycje (Organizer), monogramy i napisy (Personalizer), przebudowa/reshape i multi-hooping (Composer) albo pełne tworzenie od zera i efekty zaawansowane (Digitizer).
  • Wypisz 3 najważniejsze zadania (konwersja formatu, napisy, reshape, multi-hooping, manual digitizing).
  • Wybierz najniższy poziom, który te zadania jasno obejmuje — zawsze możesz zrobić upgrade później.
  • Test powodzenia: potrzebne opcje w toolboxach są dostępne bez kombinowania (np. multi-hooping pojawia się, gdy jest wymagany).
  • Jeśli nadal masz wątpliwości: startuj od poziomu zgodnego z bieżącym workflow i nie płać za Digitizer, jeśli szyjesz głównie gotowe fonty/wzory.
• Q: Jak przywrócić brakujący Docker lub Toolbar w Hatch Embroidery 3 (Object Properties, Threads, Hints), gdy „zniknie”?
  A: Zacznij od odzyskiwania z menu — większość „zniknięć” to tylko zamknięcie, auto-hide albo zadokowanie poza widok.
  • Najedź na zakładkę po prawej, jeśli docker został zwinięty (auto-hide).
  • Przypnij panel (pin/double-arrow), jeśli masz wystarczająco miejsca na ekranie.
  • Wejdź w Window > Dockers (albo Window > Toolbars) i włącz brakujący element.
  • Test powodzenia: Object Properties lub Threads jest widoczny i aktualizuje się przy zaznaczaniu różnych obiektów.
  • Jeśli nadal nie działa: kliknij tło, żeby odznaczyć wszystko, i wybierz narzędzie/obiekt ponownie, aby odświeżyć panele kontekstowe.
• Q: Dlaczego Hatch Embroidery 3 pokazuje biały ekran przy starcie i jaka jest najszybsza naprawa?
  A: Biały ekran przy uruchomieniu bywa problemem sterowników grafiki, a nie błędem użytkownika — pierwszym krokiem jest aktualizacja sterowników w Windows.
  • Zamknij Hatch całkowicie i zrestartuj komputer.
  • Zaktualizuj sterownik karty graficznej przez Windows Update lub narzędzie producenta GPU.
  • Uruchom Hatch ponownie po aktualizacji.
  • Test powodzenia: ładuje się normalny interfejs zamiast białego okna, a menu reaguje od razu.
  • Jeśli nadal nie działa: przetestuj na innym monitorze/profilu użytkownika, żeby wykluczyć problem z ustawieniami wyświetlania.
• Q: Jak uniknąć łamania igieł i strzępienia nici po zmianie rozmiaru projektu w Hatch Embroidery 3 (pułapka gęstości)?
  A: Nie zmniejszaj projektu mocno bez kontroli zachowania ściegów — skalowanie potrafi „upakować” ściegi i zrobić gęstość, która niszczy nić i igły.
  • Sprawdź Status Bar: liczba ściegów i wymiary przed zatwierdzeniem nowego rozmiaru.
  • Unikaj ekstremalnego zmniejszania, jeśli projekt nie jest przerobiony pod nowy rozmiar (często wymaga korekty struktury).
  • Traktuj oznaki „zbyt ciasnego” satynu po zmianie rozmiaru jako sygnał STOP.
  • Test powodzenia: maszyna szyje bez seryjnych zrywek, bez uderzania/„pukania” i bez nadmiernego usztywnienia haftu.
  • Jeśli nadal są problemy: zrób próbę na próbce i oceń gęstość/strukturę zamiast forsować produkcję na gotowym wyrobie.
• Q: Jaki jest poprawny workflow w Hatch Embroidery 3 Digitizer do zrobienia Circle/Oval bez „skręconego bałaganu”?
  A: Trzymaj się promptów ze Status Bar — koło/owal wychodzi czysto, gdy klikasz dokładnie zgodnie z podpowiedziami i używasz Enter do generowania ściegów.
  • Wybierz Digitize toolbox > Circle/Oval i upewnij się, że narzędzie jest aktywne.
  • Kliknij raz środek, potem przeciągnij/kliknij punkt na obwodzie.
  • Naciśnij Enter, zamiast klikać dalej losowo.
  • Test powodzenia: koło/owal generuje się poprawnie i daje się przewidywalnie edytować po zaznaczeniu.
  • Jeśli nadal nie działa: kliknij tło, odznacz wszystko, wybierz Circle/Oval ponownie i czytaj prompt w lewym dolnym rogu przed każdym kliknięciem.
• Q: Jakie są kluczowe kontrole przedprodukcyjne przed uruchomieniem nowego pliku z Hatch Embroidery 3 na maszynie, żeby uniknąć zacięć i uderzeń igły?
  A: Traktuj plik z Hatch jako część systemu: zrób szybki audyt w software i krótki przegląd maszyny przed startem.
  • Sprawdź Status Bar: liczba ściegów i wymiary — czy projekt mieści się w ramie i ma sens.
  • Zweryfikuj kolory nici z realnymi szpulkami/stożkami (kolor na ekranie nie jest pewnym odniesieniem).
  • Sprawdź maszynę: usuń kłaczki w okolicy bębenka, załóż świeżą igłę, upewnij się, że nić dolna jest wystarczająca.
  • Test powodzenia: start jest płynny, naprężenia stabilne, a rama nie wykonuje gwałtownych ruchów.
  • Jeśli nadal są problemy: zatrzymaj maszynę i sprawdź ściegi przelotowe oraz prześwit ramy przed kolejną próbą.
• Q: Jakie zasady bezpieczeństwa stosować przy próbnym wyszywaniu nieznanego pliku, żeby uniknąć urazów od pękającej igły?
  A: Trzymaj ręce z dala od belki igielnej i zakładaj, że nieznany plik może mieć niebezpieczne przeskoki — długi ścieg przelotowy potrafi „wbić” ramę w skrajne pozycje.
  • Noś okulary i trzymaj osłonę bezpieczeństwa opuszczoną podczas prób.
  • Zacznij wolniej i obserwuj pierwsze ściegi pod kątem nieoczekiwanych długich skoków.
  • Zatrzymaj maszynę natychmiast, jeśli rama szarpie lub tor igły wygląda podejrzanie.
  • Test powodzenia: start haftu jest kontrolowany, bez ryzyka kontaktu igły z ramą.
  • Jeśli nadal jest ryzyko: otwórz plik ponownie i sprawdź nietypowe ściegi przelotowe/układ zanim podejmiesz kolejną próbę.