Realistyczne usta w Threads Embroidery Software (TES): metoda „drabinki” ze ściegiem kolumnowym, która naprawdę miesza się na maszynie

Digitalizacja realistycznych ust to jedno z tych zadań, które wygląda „prosto” — dopóki nie zobaczysz wyszycia. Na ekranie to tylko czerwony kształt. Na maszynie potrafi zamienić się w katastrofę: twarde, odcięte krawędzie, przeskoki ściegu gdy materiał „ucieknie”, albo usta wyglądające jak sztywny zamek wszyty w twarz.

Dobra wiadomość: workflow z tej lekcji TES jest solidny. Opiera się na jednej idei, która odróżnia efekt amatorski od portretu na poziomie profesjonalnym: spójny kierunek kolumn + kontrolowane nakładanie tak, aby warstwy nici mieszały się fizycznie na maszynie.

Poniżej masz dokładny proces z filmu, przepisany na czysty, powtarzalny schemat pracy — z doprecyzowaniem „dlaczego” tam, gdzie w praktyce najczęściej pojawiają się błędy. Skupiam się na punktach kontrolnych, żebyś nie tylko „kliknął w programie”, ale uzyskał stabilny ścieg.

Bez paniki: w TES realistyczne usta to głównie problem widoku (a nie „talentu”)

Jeśli męczysz się z ustami, to rzadko dlatego, że „nie umiesz digitalizować”. Najczęściej próbujesz stawiać punkty, gdy ekran jest wizualnie zaśmiecony — wektory mieszają się z podglądem ściegów i tłem zdjęcia.

W filmie prowadzący od razu czyści przestrzeń roboczą skrótami TES. To nie jest fanaberia — przy małych, krzywiznowych elementach to warunek precyzji.

• S — ukrycie ściegów (znika „nitkowy” szum).
• W — Wire Mode (kluczowe: widzisz „szkielet” projektu).
• B — włącz/wyłącz obraz tła.
• Następnie zoom prawym przyciskiem myszy, żeby wejść ciasno w obszar ust.

Ta sekwencja ma znaczenie, bo usta są małe, zakrzywione i mają subtelne przejścia tonalne. Jeśli nie widzisz wyraźnie krawędzi i „drabinki” kolumn, bardzo łatwo przesadzić z liczbą punktów.

Wskazówka praktyczna z filmu: przy dużym zbliżeniu wypatruj „pixel fuzz” (szumu pikseli). Jeśli łapiesz się na tym, że obrysowujesz pojedyncze piksele referencji — oddal. Masz złapać formę, nie artefakty.

„Ukryte” przygotowanie zanim postawisz pierwszy punkt kolumny w TES

Zanim zaczniesz digitalizować, podejmij decyzję, która jest w 100% „fizyczna”. Ustawienia w programie nie działają w próżni — reagują na naprężenie materiału i stabilizację.

Zdecyduj, co optymalizujesz:

• czyste wyszycie z normalnej odległości oglądania (to widzi klient),
• a nie idealne odwzorowanie każdego mikro-artefaktu z wektora (to widzisz tylko Ty przy 800% zoom).

Zdecyduj też, jak będziesz testować. Jeśli haftujesz na odzieży (bluzy, kurtki), to Twoje połączenie stabilizacji i sposobu zapinania w ramie będzie decydowało, czy delikatne przejścia na ustach zostaną na miejscu, czy „rozjadą się” między kolorami.

Jeśli w Twoim workflow jest zapinanie odzieży w ramie, powtarzalność ustawienia jest ważniejsza, niż większość osób przyznaje. W profesjonalnych pracowniach używa się dedykowanych stacji, np. stacja do tamborkowania hoop master, żeby materiał był zawsze w kwadracie, a flizelina nie przesuwała się podczas zapinania. Jeśli podkład „puści” o 1 mm, refleks na wardze potrafi wylądować na policzku.

Checklist przygotowania (zrób TO zanim zaczniesz klikać punkty):

• Kontrola widoku: czy na pewno jesteś w Wire Mode i widzisz linie konstrukcyjne bez bałaganu?
• Kontrola skali: zmierz szerokość ust. Jeśli jest poniżej 15 mm — uprość plan (często rezygnuje się z mikro-refleksów).
• Kontrola materiałów: czy masz właściwy podkład/stabilizator? (cutaway do dzianin, tearaway do czapek/ciężkiego denimu).
• Strategia detalu: ustal minimalny rozmiar detalu. Jeśli kształt jest mniejszy niż ziarnko ryżu — pomiń.
• Plan nakładania: zaplanuj styk górnej i dolnej wargi. Potrzebujesz nakładania co najmniej 0,5 mm, żeby nie powstała szczelina.

Zmiana koloru w TES: najpierw kolor „roboczy”, paletę dopracujesz później

Prowadzący zaczyna górną wargę od wstawienia Color Change:

• PPM → Other → Color Change
• wybiera kolor tymczasowy „dla widoczności”, z zastrzeżeniem, że właściwy odcień dobierze później.

To bardzo profesjonalny nawyk. Przy realistycznych elementach ważniejsze jest rozdzielenie sekcji na ekranie niż perfekcyjny dobór nici w pierwszym podejściu.

Tip roboczy: używaj kontrastowych kolorów podczas digitalizacji (nawet „dziwnych”), żeby nie oszukiwać się co do tego, gdzie faktycznie lądują ściegi. Jeśli geometria wygląda dobrze w kontrastowym kolorze, będzie wyglądała świetnie po podmianie na właściwy róż/czerwień.

Górna warga w narzędziu Column: zbuduj „drabinkę”, potem zrób „overthrow” dla blendu

Sedno techniki:

• PPM → Fill → Column
• digitalizuj górną wargę klikając z jednej strony na drugą, powtarzalnie, tworząc kolumnową „drabinkę” przez kształt.

To klikanie „bok–bok” definiuje kąt ściegu. Dla ust chcesz, żeby nić „owijała” formę, a nie wyglądała jak płaska łatka.

Prowadzący podkreśla kluczowy ruch:

• na dolnej krawędzi górnej wargi robi overthrow (wyprowadza punkty minimalnie poza granicę),
• bo ta krawędź będzie później stykała się z kolejnym kolorem — a nakładanie pomaga uzyskać miękkie przejście w realnym wyszyciu.

Myśl o tym jak o farbie: bez nakładania dostajesz twardy szew albo prześwit materiału. Minimalna zakładka daje „blend” — nić zachowuje się podobnie.

Oczekiwany efekt na ekranie: równa, czytelna drabinka bez chaosu. W praktyce na maszynie przekłada się to na równy, powtarzalny rytm pracy. Jeśli na ekranie „szczeble” są przypadkowe i krzyżują się, maszyna będzie pracowała nierówno, a ryzyko problemów z nicią rośnie.

Uwaga: bezpieczeństwo i zdrowie maszyny
Kolumny potrafią budować gęstość. Nakładanie dwóch gęstych kolumn (overthrow) tworzy miejsce „grube”.
* Ryzyko: zbyt agresywna zakładka (więcej niż 3 warstwy nici) i praca na maksymalnej prędkości (1000+ SPM) zwiększają ryzyko ugięcia igły — igła może uderzyć w płytkę ściegową.
* Rozwiązanie: trzymaj zakładkę w ryzach (0,5–1 mm). Przy gęstych portretach zacznij test od „bezpiecznego” zakresu 600–700 SPM i dopiero potem przyspieszaj.

Wnętrze ust: najlepsi digitalizatorzy wiedzą, co pominąć (bo nić ma minimalny rozmiar)

W filmie prowadzący trafia na drobne elementy wektora na dole obszaru ust i podejmuje decyzję, która oszczędza próby:

• pomija te mikro-kształty, bo są „za małe do haftu”.

To nie lenistwo — to fizyka. Nić ma swoją grubość.

Jeśli spróbujesz „upchnąć” kilka ściegów w mikroskopijną przestrzeń, powstaje zbitka.

• Zbitki wyglądają jak supeł.
• Twarde zgrubienia zwiększają ryzyko problemów z igłą.
• A przede wszystkim psują gładką teksturę ust.

Punkt troubleshooting z filmu jest prosty i trafny:

• Problem: element projektu jest zbyt mały.
• Przyczyna: drobne artefakty z trasowania obrazu.
• Rozwiązanie: pominąć. Jeśli nie wnosi nic do czytelności kształtu ust — usuń/ignoruj.

Podkład (underlay) w TES: „tylko trochę” to realna strategia (zwłaszcza w ciemnych polach)

Przed digitalizacją ciemnego wnętrza ust prowadzący wspomina, że doda podkład „tylko trochę”, a potem kontynuuje kolumnami.

Dlaczego to działa:

• ciemne pola bezlitośnie pokazują prześwity i „peek-through” materiału,
• lekki underlay robi fundament, który podnosi ścieg wierzchni i ogranicza zapadanie się w runo.

Wniosek zgodny z tym, co pada w materiale: w takich miejscach zwykle wystarcza lekki underlay. Zbyt ciężki podkład w tym obszarze buduje grubość i wnętrze ust zaczyna wyglądać jak wypukła naszywka.

Refleksy na ustach: kolumny działają tylko wtedy, gdy trzymasz „ziarno” formy

Dalej prowadzący:

• wstawia kolejną Color Change,
• znów używa Column dla błyszczących refleksów,
• stawia punkty tak, by iść za pionowym konturem tekstury ust, żeby wyglądały „żywo”.

Tu wiele osób przegrywa: robi refleks jako kształt, ale kierunek ściegu nie wspiera objętości.

Kontrola jakości: jeśli refleks ma sugerować zaokrągloną, „mokrawą” powierzchnię, kąty kolumn powinny układać się zgodnie z krzywizną. Przypadkowe kąty dają efekt „łatki”.

Dolna warga: „New Column” porządkuje segmenty i stabilizuje przewidywalność blendu

Dla dolnej wargi prowadzący:

• PPM → wybiera New Column, żeby zacząć osobny segment,
• dokładnie mapuje krzywiznę,
• trzyma kąty ściegu góra/dół (pionowo/po łuku), zgodnie z naturalnym „ziarnem”.

I jasno mówi, po co:

• ponieważ kolumny idą góra/dół, będą się mieszać fizycznie na maszynie.

Jeśli górna i dolna warga mają spójny kierunek i minimalną zakładkę, nici „wchodzą” w siebie i robią przejście bez kombinowania. Gdy jedna warstwa idzie poziomo, a druga pionowo, częściej dostajesz nawarstwienie i twardą krawędź.

Reality check: digitalizacja może być idealna — a zapinanie w ramie i tak zepsuje usta

Choć film jest stricte „software-only”, realistyczne usta są bardzo wrażliwe na rozjazd pasowania (mikroprzesunięcia między blokami kolorów). W produkcji to zwykle efekt zapinania w ramie i stabilizacji, a nie „złych punktów”.

Dylemat odcisków ramy: żeby materiał nie pracował, trzeba mocno zapinać w ramie. Ale klasyczne ramy potrafią zostawić odciski. Jeśli poluzujesz, żeby ich uniknąć — materiał się przesuwa i kolory ust rozchodzą się.

W praktyce wiele pracowni standaryzuje proces na stacji typu stacja do tamborkowania hoopmaster, bo to zmniejsza rozrzut pozycjonowania między sztukami. A jeśli walczysz z odciskami ramy albo zmęczeniem dłoni przy dokręcaniu śrub, rozważ Tamborki magnetyczne do haftu — docisk jest bardziej równomierny na całym obwodzie, bez „skręcania” materiału przy dokręcaniu.

Checklist ustawień przed próbą wyszycia:

• Igła: 75/11 Ballpoint do dzianin lub 75/11 Sharp do tkanin; stępiona/zadziorna igła strzępi nić.
• Naprężenie (czuciem): pociągnij kilka centymetrów nici górnej — ma iść gładko, ale z wyczuwalnym oporem.
• Rama: stuknij w materiał w ramie — głuchy odgłos jest OK, „bęben” jest lepszy; jeśli faluje, zapnij ponownie.
• Prędkość: na pierwszą próbę ustaw ok. 600 SPM.

Drzewko decyzji: dobór stabilizatora pod portretowe usta (żeby zakładki nie zamieniły się w szczeliny)

Potraktuj to jako punkt startowy, a potem dopasuj do zachowania materiału i zaleceń producenta maszyny.

Scenariusz A: stabilna tkanina (kurtka jeansowa, płótno/torba)

• Wybór: średni tearaway (x2) lub lekki cutaway.
• Dlaczego: materiał sam wspiera ścieg.
• Ryzyko: niewielkie przesunięcia.

Scenariusz B: dzianina (T-shirt, bluza, polo)

• Wybór: cutaway (2.5oz lub 3.0oz).
• Dlaczego: dzianina pracuje. Tearaway potrafi „odpuścić” na perforacji i usta deformują się.
• Ryzyko: wysokie — potrzebujesz maksymalnej stabilności.

Scenariusz C: materiał śliski lub delikatny (odzież sportowa/jedwab)

• Wybór: no-show mesh (cutaway) + lekki topper rozpuszczalny.
• Dlaczego: ciężki podkład potrafi odznaczać się kwadratem; mesh jest dyskretny, a mocny.

Jeśli widzisz rozjazd pasowania (szczeliny między warstwami ust):

• Najpierw: popraw powtarzalność zapinania w ramie (czy materiał się ślizga?).
• Potem: zwiększ „overthrow” w programie o ok. 0,3 mm.

Diagnostyka ust portretowych: objaw → prawdopodobna przyczyna → poprawka

Nie zgaduj. Idź od poprawek najtańszych (fizycznych) do najdroższych (redigitalizacja).

Uwaga: bezpieczeństwo przy magnesach
Jeśli przechodzisz na ramy magnetyczne, traktuj je jak magnesy przemysłowe.
* Ryzyko przytrzaśnięcia: magnesy potrafią „strzelić” do siebie i mocno przyciąć skórę. Trzymaj palce z dala od powierzchni styku.
* Urządzenia medyczne: trzymaj silne magnesy z dala od rozruszników serca i implantów.
* Obsługa: zsuwaj magnesy z ramy — nie odrywaj ich pionowo.

Nawyk „zapisuj wcześnie”: nie trać dobrze zbudowanych ust

Prowadzący kończy zapisaniem projektu z menu File.

To nie jest wypełniacz — portrety są „punktowe” i łatwo stracić 30 minut pracy przez zawieszenie programu. Wejdź w nawyk: Ctrl+S po każdym segmencie (Górna warga > Zapisz > Dolna warga > Zapisz).

Ścieżka rozwoju: gdy ta metoda zaczyna zarabiać, usuń wąskie gardła

Gdy potrafisz digitalizować usta, które łączą się czysto, kolejnym wąskim gardłem rzadko jest software — tylko powtarzalność w produkcji.

Tak to zwykle wygląda w realnych pracowniach:

1. Tempo hobby (1 szt.): możesz „dopilnować” zapinania w ramie i poświęcić 15 minut na jedną koszulkę.
2. Małe serie (10–30 szt.): limiterem staje się powtarzalność. Zmęczenie powoduje różny docisk ramy i sztuka #20 wygląda gorzej niż #1.
3. Produkcja (50+ szt.): czas na jedno zapinanie i zmęczenie operatora zaczynają decydować o marży.

Jeśli robisz powtarzalne serie na odzieży, samo szukanie fraz typu jak używać tamborka magnetycznego do haftu bywa pierwszym krokiem do zrozumienia, jak przyspieszyć i ustandaryzować proces. Takie narzędzia zamieniają docisk w 5-sekundowe „klik” zamiast 30-sekundowej walki „odkręć–popraw–dokręć”.

Dodatkowo, jeśli na gęstych portretach na maszynie jednoigłowej masz częste zrywanie nici, pamiętaj, że takie projekty dobrze „czują się” na wieloigłowych maszynach hafciarskich. Prowadzący wspomina o maszynie w kontekście efektu końcowego (blend na maszynie), a w praktyce stabilniejsza praca i szybsza obsługa kolorów ułatwiają utrzymanie jakości przy detalach.

Checklist w trakcie wyszycia:

• Warstwa 1: obserwuj pierwszą zmianę koloru i sprawdź, czy zakładki lądują tam, gdzie planowałeś.
• Słuch: jeśli usłyszysz ostry SNAP albo CRUNCH, zatrzymaj maszynę — często to sygnał, że robi się „gniazdo” pod płytką.
• Nie „łatkuj” na siłę: mikro-szczelin nie naprawiaj mikropłatami ściegów. Najpierw opanuj stabilizację i zapinanie.
• Materiały pod ręką: trzymaj tymczasowy klej w sprayu (do przyklejenia stabilizatora) i pisak znikający w wodzie (do znakowania punktów) w zasięgu ręki.

Jeśli budujesz pliki TES tak jak w tym tutorialu — spójny kierunek kolumn, mądre zakładki i świadome upraszczanie — dostaniesz usta, które czytają się jako realistyczna nić, a nie „przyszyta naklejka”.

FAQ

• Q: W TES jak ustawić tryby widoku, żeby digitalizować realistyczne usta bez przesadzania z punktami na krawędziach?
  A: Najpierw włącz Wire Mode i ukryj ściegi, dopiero potem rób zoom — większość błędów przy ustach zaczyna się od słabej czytelności ekranu.
  • Naciśnij S, żeby ukryć ściegi, W dla Wire Mode, a B przełącza tło (on/off).
  • Zrób zoom PPM na obszar ust, ale oddal, jeśli zaczynasz obrysowywać pojedyncze piksele („pixel fuzz”).
  • Jeśli szerokość ust jest poniżej 15 mm, uprość plan (często rezygnuje się z drobnych refleksów).
  • Kontrola sukcesu: obrys i struktura „drabinki” są czytelne, a stawianie punktów jest spokojne, nie „na zgadywanie”.
  • Jeśli nadal jest trudno: tymczasowo użyj kontrastowych kolorów roboczych dla sekcji.
• Q: W TES (Column Stitch) jak uniknąć szczelin między górną i dolną wargą, gdy spotykają się dwa kolory?
  A: Dodaj kontrolowaną zakładkę („overthrow”) na styku kolorów — zacznij od 0,5–1,0 mm i utrzymuj spójny kierunek kolumn.
  • Digitalizuj górną wargę jako czystą kolumnową „drabinkę”, a punkty na dolnej krawędzi wyprowadź minimalnie poza granicę.
  • W dolnej wardze trzymaj kąty kolumn góra/dół (pionowo/po łuku), żeby warstwy mieszały się fizycznie.
  • Zwiększ zakładkę o ok. 0,3 mm tylko wtedy, gdy mimo wszystko widać szczelinę przez rozjazd pasowania.
  • Kontrola sukcesu: po wyszyciu przejście wygląda jak miękki blend, bez „szwu” z prześwitem materiału.
  • Jeśli nadal jest źle: najpierw opanuj przesuw materiału (zapinanie w ramie + stabilizator), a dopiero potem dodaj Pull Compensation (+0.2 mm).
• Q: W portretowych ustach w TES czy warto digitalizować mikroskopijne elementy wektora wewnątrz ust i jak uniknąć zbijania nici?
  A: Pomijaj mikro-artefakty — nić ma minimalny rozmiar, a wciskanie ściegów w mikrokształty często robi zbitki i guzki.
  • Usuń lub ignoruj kształty „mniejsze niż ziarnko ryżu”, szczególnie wewnątrz ust.
  • Wnętrze utrzymuj proste i ciemne; ważniejsza jest czysta plama niż mikrodetał.
  • Unikaj upychania wielu ściegów w przestrzeniach rzędu ~1 mm.
  • Kontrola sukcesu: ściegi wewnątrz leżą gładko (bez supłów), a maszyna nie robi nagłych, ciężkich „stuków”.
  • Jeśli nadal są guzki: uprość jeszcze bardziej i rozważ mniejszą igłę (np. 65/9) w problematycznych miejscach.
• Q: W TES jaki underlay jest bezpiecznym punktem startowym dla ciemnego wnętrza ust, żeby nie wyszło „spuchnięte” i sztywne?
  A: Do wnętrza ust dawaj underlay „tylko trochę” — często wystarcza lekki wariant zamiast ciężkiego podkładu.
  • Ustaw lekki underlay przed kolumnami, żeby ograniczyć zapadanie i prześwity w ciemnym polu.
  • Unikaj ciężkiego underlay w tym miejscu, bo buduje grubość i robi efekt wypukłej „odznaki”.
  • Zrób próbę na obniżonej prędkości, żeby zobaczyć, jak materiał niesie wypełnienie.
  • Kontrola sukcesu: ciemny obszar jest jednolity, bez puchnięcia na krawędzi.
  • Jeśli nadal jest problem: najpierw wróć do doboru stabilizatora i stabilności zapinania w ramie, zanim dodasz więcej underlay.
• Q: Jakie praktyczne kontrole ustawień maszyny pomagają przy gęstych, portretowych ustach (igła, „czucie” naprężenia, napięcie w ramie i prędkość)?
  A: Zacznij od właściwej igły, sprawdź naprężenie „na dotyk”, zapnij stabilnie w ramie i ogranicz pierwszą próbę do 600 SPM.
  • Załóż 75/11 Ballpoint do dzianin lub 75/11 Sharp do tkanin; jeśli nić się strzępi, wymień igłę.
  • Pociągnij kilka centymetrów nici górnej: ma iść gładko z oporem (nie „luźno”).
  • Stuknij w materiał w ramie: głuchy odgłos jest dobry, „bęben” jest lepszy; jeśli faluje — zapnij ponownie.
  • Ustaw ok. 600 SPM na pierwszą próbę przy gęstych zakładkach.
  • Kontrola sukcesu: praca jest rytmiczna, bez strzępienia i bez pętli.
  • Jeśli nadal są problemy: zatrzymaj i sprawdź, czy nie robi się „gniazdo” pod płytką oraz czy stabilizator nie ślizga się.
• Q: Jakie zasady bezpieczeństwa stosować, gdy nakładasz gęste kolumny (overthrow) i rośnie ryzyko ugięcia igły?
  A: Trzymaj zakładkę w ryzach i zwolnij — agresywne nakładanie plus wysoka prędkość może ugiąć igłę i uszkodzić płytkę.
  • Ogranicz „overthrow” do ok. 0,5–1,0 mm, zamiast budować grube warstwy.
  • Pierwszą próbę rób na 600–700 SPM, nie na maksie (1000+ SPM) w gęstych miejscach portretu.
  • Jeśli pojawi się ostry dźwięk SNAP lub CRUNCH, zatrzymaj maszynę — to często sygnał zbijania/uderzenia.
  • Kontrola sukcesu: maszyna przechodzi przez strefy zakładek bez twardych uderzeń i bez „strzałów”.
  • Jeśli nadal jest źle: zmniejsz gęstość przez uproszczenie segmentów i nie dokładaj mikropłatów ściegu „na siłę”.
• Q: Jakie zasady bezpieczeństwa obowiązują przy przejściu na Tamborki magnetyczne do haftu na delikatnych materiałach?
  A: Traktuj ramy magnetyczne jak magnesy przemysłowe — zapobiegaj przytrzaśnięciom i trzymaj je z dala od urządzeń medycznych.
  • Trzymaj palce z dala od powierzchni styku; magnesy mogą nagle „strzelić” do siebie.
  • Nie zbliżaj silnych magnesów do rozruszników serca i implantów.
  • Zsuwaj magnesy z ramy zamiast odrywać je pionowo.
  • Kontrola sukcesu: magnesy siadają równo bez gwałtownego „snap”, a operator może bezpiecznie zapinać/odpinać.
  • Jeśli nadal jest ryzyko: zwolnij ruch i przećwicz bezpieczny chwyt przed pracą produkcyjną.
• Q: Gdy usta wychodzą z rozjazdem pasowania albo pojawiają się odciski ramy na odzieży — jaka jest sensowna ścieżka od techniki, przez narzędzia, do sprzętu produkcyjnego?
  A: Najpierw opanuj stabilność, potem rozważ ramy magnetyczne dla powtarzalnego docisku, a maszynę wieloigłową dopiero wtedy, gdy powtarzalność staje się wąskim gardłem.
  • Poziom 1 (technika): popraw powtarzalność zapinania w ramie, dobierz stabilizator do materiału (cutaway do dzianin), a zakładkę/pull compensation dodawaj dopiero po opanowaniu stabilności.
  • Poziom 2 (narzędzia): przejście z ram śrubowych na ramy magnetyczne zmniejsza odciski i zmęczenie operatora przy zachowaniu mocnego, równego docisku.
  • Poziom 3 (produkcja): jeśli gęste portrety na maszynie jednoigłowej ciągle zrywają nić lub spowalniają pracę, rozważ platformę wieloigłową dla stabilniejszego ściegu i szybszej obsługi kolorów.
  • Kontrola sukcesu: warstwy kolorów trzymają pasowanie na wielu sztukach, a sztuka #20 wygląda jak sztuka #1.
  • Jeśli nadal jest źle: ustandaryzuj proces (stacja do pozycjonowania/zapinania) i wróć do testu na 600 SPM zanim znów edytujesz plik.