Zatrzymaj komunikat „Out of Memory” w hafciarce: podmiana na DST, która ratuje wyszycie

Komunikat „Out of Memory — Delete Stuff” potrafi uderzyć jak obuchem — zwłaszcza gdy obiecałaś prezent, masz zajęcia za chwilę albo jesteś w środku produkcji i czas leci. Człowiek momentalnie zaczyna pracować „na nerwach”, a maszyna jeszcze dokłada swoje piknięcia.

Spokojna prawda z perspektywy serwisu/technika jest taka: w wielu przypadkach to nie hafciarka się „psuje” ani nie kończy jej się realna pamięć. Problemem bywa konkretny plik wzoru, który maszyna próbuje wczytać.

W filmie Mike podaje proste obejście, które uratowało mnóstwo wyszyć (i terminów): zamiast kasować pliki, zmień format — wczytaj wersję DST zamiast PES.

Komunikat „Out of Memory” w hafciarce nie zawsze oznacza brak miejsca — często winny jest plik

Gdy maszyna wyświetla „Out of Memory” albo „Delete Stuff”, odruch jest jeden: zacząć usuwać wzory z pamięci maszyny lub z pendrive’a. Mike mówi wprost (i ma rację): kasowanie plików nie rozwiąże problemu, jeśli aktywny plik jest zbyt „ciężki” do przetworzenia przez maszynę.

Co się dzieje (po ludzku, warsztatowo): część wzorów od dostawców — szczególnie w formacie PES — potrafi nieść ze sobą dużo dodatkowych danych (informacje o ramie, palety kolorów, miniatury/podglądy). Hafciarka ma ograniczony bufor na interpretację tych danych. Jeśli plik jest zbyt złożony, pojawia się ostrzeżenie, mimo że „miejsca” na nośniku nadal jest dużo.

Jeśli oglądasz powtórkę, bo walczysz z problemem po godzinach — to dokładnie tip dla Ciebie.

Co robią profesjonaliści zanim cokolwiek skasują: sprawdź na nośniku, czy masz wersję DST

Obejście Mike’a zaczyna się od jednego nawyku: źródło pliku (pendrive/komputer/folder pobrań) traktuj jako „prawdę”, a nie to, co już jest wczytane w maszynie.

Jeśli dostawca dał kilka formatów, bardzo możliwe, że rozwiązanie już masz.

Czego szukasz

• Folderu na pendrive (albo w katalogu pobrań), gdzie ten sam wzór jest zapisany w różnych formatach.
• Wersji DST (Tajima) tego samego wzoru.
• Wersja sprawiająca kłopot to często PES (tak jak w filmie).

Jeśli budujesz powtarzalny workflow, to jest też moment na porządek w nazewnictwie plików. A jeśli inwestujesz w płynniejszą produkcję — szczególnie gdy wąskim gardłem jest zapinanie w ramie hafciarskiej — to właśnie tu narzędzia typu Stacje do tamborkowania zaczynają realnie oszczędzać czas: mniej ponownych prób, mniej przeładunków, mniej „walki” z importem.

Checklista przygotowania (zanim dotkniesz ekranu maszyny)

• Potwierdź błąd: upewnij się, że komunikat pojawia się tylko przy wczytywaniu tego konkretnego wzoru.
• Sprawdź źródło: znajdź oryginalny folder z plikami (pendrive/komputer).
• Audyt formatów: sprawdź, czy obok PES jest też DST.
• Reset decyzji: postanów od razu: nie kasujesz plików jako pierwszego kroku.

Podmiana na DST: wczytaj DST i usuń błąd „Delete Stuff” bez zgadywania

Rozwiązanie Mike’a jest proste i opiera się na zasadzie „im prościej, tym lepiej” w danych.

1) Wróć do nośnika źródłowego (w filmie: pendrive). 2) Wejdź do folderu z plikami wzoru. 3) Wybierz wersję DST. 4) Zaimportuj/wczytaj DST do hafciarki.

Oczekiwany efekt: wzór ładuje się normalnie i możesz przejść do haftowania.

Uwaga ekspercka: Pliki DST zwykle nie przenoszą informacji o kolorach tak jak PES. Na ekranie podgląd może pokazywać „dziwne” kolory. Nie panikuj. Współrzędne ściegu są poprawne — po prostu dobierasz kolory nici ręcznie według sekwencji/rozpiski.

Punkty kontrolne (żeby wiedzieć, że idziesz dobrą drogą)

• Punkt A: widzisz dostępne zarówno PES, jak i DST (na komputerze/nośniku).
• Punkt B: maszyna przyjmuje DST bez ostrzeżenia o pamięci.
• Punkt C: możesz przejść do ustawień haftu (nawet jeśli kolory na ekranie wyglądają inaczej).

Jeśli lubisz utrzymywać „czystą” pamięć maszyny i regularnie kasujesz wzory — rób to dla porządku. Tylko nie oczekuj, że to naprawi plik, który jest po prostu zbyt wymagający.

I jeszcze jedno: gdy pracujesz na projektach w tamborki do haftu maszynowego, warto mieć stałą rutynę obsługi plików. Zapinanie w ramie hafciarskiej to tylko połowa sukcesu — druga połowa to przewidywalne, bezproblemowe dane.

Dlaczego DST często się wczytuje, gdy PES nie chce (i jak uniknąć tej samej frustracji następnym razem)

W filmie jest to powiedziane jasno: plik PES mógł zostać zdigitalizowany z użyciem bardziej „zaawansowanych” funkcji, które obciążają pamięć/przetwarzanie maszyny, a DST jest dla niej lżejszy.

Z perspektywy praktycznej różnica wygląda tak:

• PES (plik „inteligentny”): komendy ściegu + informacje o ramie + palety kolorów + miniatury/podglądy. Jest cięższy.
• DST (plik „surowy”): głównie współrzędne X/Y i podstawowe komendy. Jest wydajny i szeroko czytelny.

Przejście na DST to nie „hack” — to standard w branży.

Żeby nie wracać do tego problemu, pomaga nawyk „dwóch kopii”:

• Zostaw folder od dostawcy nietknięty.
• Zrób folder roboczy, gdzie trzymasz tylko formaty, których faktycznie używasz.

Wtedy, gdy trafisz na ścianę, szybko sięgasz po DST bez szukania.

Projekty Kimberbell „Deck the Palms” Spark Event: na co uważać przy frędzlach na worku ze ściągaczem

Prowadząca pokazuje projekty z Kimberbell „Deck the Palms” Spark Event, w tym worek ze ściągaczem z napisem „Jingle Jingle Let’s Flamingle”. Jest tam detal, który początkującym psuje efekt: fragment szalika ma pracę „frędzlową”, która wymaga przycięcia i „roztrzepania” po haftowaniu.

To jest moment, w którym łatwo zniszczyć świetne wyszycie.

Kontrola „na słuch i dotyk”: przy cięciu pętelek frędzli wsuwaj czubek nożyczek do środka pętelki. Szukasz czystego „klik” cięcia, a nie szarpania materiału.

Najczęstsze błędy:

• Za wczesne cięcie: nie przycinaj, dopóki projekt nie jest odpięty z ramy hafciarskiej i gotowy do wykończenia.
• Cięcie nie tej strony: upewnij się, czy instrukcja każe ciąć pętelki z przodu czy nitkę dolną z tyłu — trzymaj się dokładnie zaleceń projektu.
• Tępe nożyczki: tępe ostrza wymagają siły. Siła = poślizg. Poślizg = przecięty materiał bazowy.

Wskazówka wynikająca z kontekstu filmu

Prowadząca mówi, że jeszcze nie obcięła nitek, bo frędzle są częścią techniki. To dobra kolejność: nie „domykaj” projektu (zszywanie/wykończenie worka), dopóki nie zrobisz poprawnie elementu specjalnego.

Przy pracy seryjnej (np. na event lub sprzedaż) to też kwestia organizacji: najpierw haft, potem osobny etap przy stole: przycinanie/wykończenie. Jest szybciej i równiej.

Winylowa ozdoba shaker ITH: układ warstw, kontrola zamka i wykończenie jak ze sklepu

Ozdoba shaker z filmu to klasyczny projekt „wygląda na trudny, a szyje się pięknie” — jeśli pilnujesz warstw.

Prowadząca podkreśla kluczowe fakty konstrukcyjne:

• projekt używa winylu i kilku warstw,
• ma zamek błyskawiczny,
• jest otwarty w środku, więc włożysz pieniądze lub kartę podarunkową,
• mniejsza wersja pasuje do ramy 5x7 (powiedziane wprost).

Ból praktyczny: winyl jest bezlitosny. Jeśli zapniesz go w tradycyjnej ramie ze śrubą i dociśniesz za mocno, zostaną trwałe odciski ramy (biały pierścień/załamanie), które psują wygląd.

Jeśli pracujesz na rozmiarze 5x7 i chcesz czyściej oraz szybciej, część hafciarzy przechodzi na rozwiązania typu Tamborek magnetyczny 5x7 do brother. To nie moda — to mechanika: magnes dociska materiał równomiernie między płytami, bez „miażdżenia” pierścieniem wewnętrznym, co realnie ogranicza odciski na winylu.

Dlaczego winyl „zachowuje się źle” (i jak utrzymać go płasko)

Winyl nie pracuje jak bawełna. Potrafi:

• łatwiej się przesuwać pod naciskiem bocznym,
• pokazywać trwałe ślady po zbyt mocnym docisku,
• mocniej uwidaczniać marszczenie, gdy podkład jest zbyt słaby.

Dlatego tamborki magnetyczne bywają realnym upgradem przy warstwowych projektach ITH: szybciej mocujesz materiał i ograniczasz ryzyko odcisków.

Checklista ustawień (winyl + zamek)

• Rozmiar ramy: potwierdź, że rozmiar wzoru pasuje do ramy (w filmie mała ozdoba to 5x7).
• Przygotuj warstwy: docięty winyl, zamek, konfetti/brokat — wszystko gotowe przed mocowaniem.
• Czysta powierzchnia: przetrzyj winyl (np. rolką do ubrań); pył zamknięty pod przeszyciem zostaje na zawsze.
• Plan zawieszki: zdecyduj: pętelka z taśmą/wstążką czy metalowe kółko.
• Czas: zaplanuj spokojny moment na końcowy montaż — winyl pokazuje każdy błąd.

Skórzane zawieszki i myślenie „zero odpadów”: jak zrobić dodatkowe tagi bez dodatkowego kosztu

Prowadząca podaje detal, który każdy właściciel pracowni lubi: jeśli uważnie rozłożysz winyl i skórę, zostanie Ci skóry na dodatkowe zawieszki.

To nie tylko „miły bonus” — to realna marża.

W praktyce dobre rozplanowanie daje:

• projekt z zajęć,
• dodatkowe zawieszki (jak pokazane klapki),
• opcję z białej skóry (palma),
• dodatki typu łańcuszek i chwost.

To jest moment, w którym warto zwolnić na 60 sekund przed startem:

• Rozplanuj: ułóż elementy tak, by maksymalnie wykorzystać arkusz skóry.
• Wyrównaj ścinki: trzymaj odcięte kawałki na płasko (np. pod książką); podwinięta skóra jest trudna do użycia.
• Myślenie magazynowe: ścinki to „materiał na kolejne sztuki”, a nie śmieć.

Jeśli często mocujesz skórę w ramie hafciarskiej, szybko zrozumiesz, czemu profesjonaliści szukają opcji Tamborki magnetyczne: skóra jest droga, a odcisk lub zepsuty element to realna strata.

Moje drzewko decyzyjne dla materiałów ITH: winyl vs skóra vs tkanina (i jaki stabilizator zwykle jest bezpieczny)

W filmie nie ma pełnego wykładu o stabilizatorach, ale projekty (winylowa ozdoba, skórzane tagi, worek) „żyją albo umierają” od podparcia.

Poniżej masz praktyczne drzewko decyzji, które trzyma w bezpiecznych ramach. Zawsze sprawdzaj instrukcję projektu i zalecenia producenta maszyny, ale to są „strefy bezpieczeństwa”.

Drzewko: dobierz podparcie do materiału wierzchniego

1. Czy warstwa wierzchnia to winyl (przezroczysty lub kolorowy)?
   • TAK: wybierz średni tearaway. Winyl sam w sobie stabilizuje. Materiał ma leżeć płasko — bez naciągania.
   • NIE: przejdź do kroku 2.
2. Czy warstwa wierzchnia to skóra (lub ekoskóra)?
   • TAK: wybierz średni cutaway albo mocny tearaway (zależnie od grubości). Krytyczne: nie naciągaj skóry „jak bęben” — ma leżeć równo.
   • NIE: przejdź do kroku 3.
3. Czy baza to gotowy blank z tkaniny (np. worek ze ściągaczem)?
   • TAK: wybierz cutaway. Worki są użytkowe; tearaway z czasem może nie trzymać tak stabilnie i ścieg zacznie pracować.

Uwaga z filmu: prowadząca wspomina Battilizer (połączenie ociepliny i stabilizatora). To ważna wskazówka: niektóre projekty są zaprojektowane pod konkretną „mięsistość”. Jeśli zamienisz na cienki stabilizator, efekt może wyjść „wiotki”.

Jeśli mimo dobrego stabilizatora nadal walczysz z wolnym mocowaniem lub nierównym napięciem, to nauka jak używać tamborka magnetycznego do haftu bywa realnym skokiem umiejętności. Najlepszy tamborek nie naprawi złego wczytania warstw, ale usuwa część fizycznej walki, która generuje błędy.

Wykończenie „jak z pracowni”: kółka, wstążki, obcinanie nitek i dlaczego ostre nożyczki to podstawa

W filmie widać metalowe kółko do zawieszenia ozdoby, a prowadząca mówi o obcinaniu nitek i pracy z frędzlami na worku.

Standard wykończenia, którego trzymam się w pracowni:

• Światło: obcinaj nitki pod mocną lampą LED. Jeśli nie widzisz nitki łączącej, nożyczki też jej „nie czują”.
• Protokół frędzli: najpierw przytnij, potem „rozczesz” tępą igłą lub rysikiem, potem ponowna kontrola.
• Dobór zawieszki: wstążka jest miękka i wybacza; metalowe kółko jest trwałe, ale wymaga idealnie przygotowanego otworu.

Prowadząca wspomina też o ostrzeniu nożyczek. Niezależnie czy ostrzysz lokalnie, czy wysyłkowo, zasada jest ta sama: tępe nożyczki szarpią. Szarpnięta nitka potrafi zdeformować materiał i zepsuć wykończenie.

Checklista operacyjna (kontrola jakości „ostatnich 10%”)

• Nici łączące: usuń wszystkie nitki przed montażem (szczególnie przy napisach).
• Odciski palców: przetrzyj winyl mikrofibrą.
• Test zamka: sprawdź, czy suwak nie haczy o krawędź winylu i nie łapie konfetti.
• Ścinki: od razu odetnij i odłóż użyteczne kawałki skóry.
• Drobne materiały: czy masz Fray Check lub klej do tkanin? Minimalna kropka na węzełku frędzli pomaga utrzymać efekt.

Ścieżka rozwoju, gdy masz dość tych samych wąskich gardeł: szybsze mocowanie, czystszy efekt i realna prędkość produkcji

Jeśli robisz jedną ozdobę rocznie, da się „przepchnąć” prawie każdy workflow.

Ale jeśli szyjesz zestawy na zajęcia, serie świąteczne, towar na kiermasz albo zamówienia do małej firmy, wąskie gardła są przewidywalne: czas mocowania w ramie hafciarskiej, błędy przy ponownym mocowaniu i znaczenie materiału.

Oto schemat, którego używam, doradzając kiedy warto ulepszać narzędzia:

Sytuacja: „Spędzam więcej czasu na mocowaniu niż na haftowaniu i bolą mnie nadgarstki.”

• Kryterium decyzji: gdy opór przy mocowaniu jest głównym powodem, że odkładasz projekt.
• Opcje:
  • Poziom 1: użyj Stacja do tamborkowania do haftu maszynowego, żeby ustandaryzować pozycjonowanie na obecnych ramach.
  • Poziom 2: przejdź na SEWTECH Magnetic Hoops — kładziesz materiał, „zatrzaskujesz” i haftujesz. To zmniejsza obciążenie nadgarstków i ogranicza odciski ramy na winylu/skórze.

Sytuacja: „Chcę przejść z prezentów na płatne zamówienia (50+ sztuk).”

• Kryterium decyzji: gdy odrzucasz zlecenia, bo na jednoigłowej maszynie zbyt dużo czasu tracisz na zmiany kolorów.
• Opcje:
  • Poziom 1: zoptymalizuj organizację nici.
  • Poziom 2: zainwestuj w SEWTECH Multi-Needle Machine. Przejście z 1 igły na 10+ to nie tylko szybkość — to swoboda: naciskasz „Start” i maszyna obsługuje zmiany kolorów.

Sytuacja: „Efekt jest dobry, ale nie zawsze wygląda tak samo profesjonalnie.”

• Kryterium decyzji: gdy ten sam plik haftuje się inaczej we wtorek niż w poniedziałek.
• Opcje:
  • Ustandaryzuj stabilizatory (podkłady dobrane pod powtarzalność).
  • Używaj jakościowych nici hafciarskich dopasowanych do gęstości projektu.

Żaden z tych upgrade’ów nie jest obowiązkowy dla hobbysty. Ale jeśli masz dość walki z tą samą fizyką — wolne mocowanie, przesuwający się winyl, odciski na skórze — narzędzia są sposobem na odzyskanie czasu.

Szybkie podsumowanie: dwie rzeczy, które ratują najwięcej projektów (najpierw DST, potem mądrzejsze ITH)

1. Napraw błąd: gdy maszyna pokazuje „Out of Memory”, nie kasuj plików. Wróć do źródła i wczytaj wersję DST. To „surowszy” język danych, który maszyna zwykle łatwiej przetwarza.
2. Szanuj materiał: przy ITH (shaker) traktuj winyl i skórę jak „powierzchnie precyzyjne”. Utrzymuj je płasko, dobierz właściwy stabilizator i używaj ostrych nożyczek do wykończenia.

Jeśli masz zapamiętać tylko jedno: spokojna podmiana formatu pliku i zdyscyplinowane przygotowanie uratują więcej projektów niż jakikolwiek „sprytny” trik digitalizacji.

FAQ

• Q: Jak to możliwe, że domowa hafciarka pokazuje „Out of Memory — Delete Stuff”, skoro pendrive ma jeszcze dużo wolnego miejsca?
  A: To częste — wiele komunikatów „Out of Memory/Delete Stuff” wywołuje pojedynczy plik wzoru, który jest zbyt złożony do przetworzenia, a nie realnie zapełniona pamięć.
  • Potwierdź, że ostrzeżenie pojawia się tylko przy wczytywaniu jednego konkretnego wzoru (a nie przy każdym pliku).
  • Nie zaczynaj od kasowania wzorów z maszyny.
  • Wróć do oryginalnego folderu źródłowego na pendrive/komputerze i sprawdź, czy ten sam wzór jest w innych formatach.
  • Kontrola sukcesu: inne wzory wczytują się normalnie, a tylko ten jeden wywołuje ostrzeżenie.
  • Jeśli nadal nie działa: spróbuj wczytać wersję DST tego samego wzoru zamiast PES.
• Q: Jaki jest najszybszy sposób na usunięcie błędu „Delete Stuff”, gdy wzór w PES nie chce się wczytać?
  A: Wczytaj wersję DST tego samego wzoru z nośnika źródłowego zamiast pliku PES.
  • Otwórz oryginalny folder dostawcy na pendrive/komputerze.
  • Znajdź pasujący plik DST (ta sama nazwa wzoru, inne rozszerzenie).
  • Zaimportuj/wczytaj plik DST do hafciarki.
  • Kontrola sukcesu: maszyna wczytuje wzór bez ostrzeżenia i pozwala przejść do ustawień haftu.
  • Jeśli nadal nie działa: upewnij się, że DST to faktycznie ta sama wersja (nie inny rozmiar/odmiana) i przetestuj inny plik, aby wykluczyć problem z nośnikiem.
• Q: Dlaczego pliki DST czasem pokazują „złe” kolory na ekranie maszyny w porównaniu do PES?
  A: Spokojnie — DST często wczytuje się poprawnie, ale może wyświetlać dziwne kolory, bo zwykle nie przenosi informacji o kolorach tak jak PES.
  • Podgląd na ekranie może wyglądać „dziwnie” (nietypowe przypisania kolorów).
  • Dobieraj kolory nici ręcznie według kolejności ściegów i swojej rozpiski kolorów.
  • Skup się na pozycjonowaniu ściegu, nie na kolorach z podglądu.
  • Kontrola sukcesu: wzór szyje w prawidłowych miejscach, nawet jeśli kolory na ekranie są inne.
  • Jeśli nadal nie działa: sprawdź, czy wczytano właściwy wzór (nazwa/rozmiar) i ponów wczytanie z folderu źródłowego.
• Q: Jaki jest najbezpieczniejszy sposób diagnozowania problemu, gdy trzeba zbliżyć dłonie do okolic igły?
  A: Wyłącz maszynę przed sięganiem w ciasne miejsca przy igle/obcinaczu nici — pośpiech to najczęstszy powód wypadków.
  • Wyłącz zasilanie przed dotykaniem czegokolwiek w okolicy igły, obcinacza lub przy narzędziach.
  • Zdejmij ramę/materiał, jeśli dostęp jest utrudniony.
  • Wróć do diagnostyki dopiero, gdy obszar jest czysty i stabilny.
  • Kontrola sukcesu: możesz bezpiecznie operować dłońmi w okolicy igły bez ryzyka nieoczekiwanego ruchu maszyny.
  • Jeśli nadal nie działa: sprawdź w instrukcji konkretnego modelu procedurę bezpiecznego dostępu.
• Q: Jak zapobiec odciskom ramy na winylu przy projekcie shaker ITH?
  A: Nie miażdż winylu tradycyjną ramą dokręcaną śrubą — winyl potrafi trwale się odgnieść, więc stosuj delikatniejsze mocowanie i pilnuj płaskości warstw.
  • Potwierdź, że rozmiar wzoru pasuje do rozmiaru ramy (w filmie mała wersja mieści się w 5x7).
  • Przygotuj i dociąć wszystkie warstwy (winyl, zamek, konfetti/brokat) przed mocowaniem, żeby nic nie przesunęło się w trakcie.
  • Wybierz sposób mocowania, który minimalizuje docisk; tamborki magnetyczne są często używane, by ograniczyć odciski na winylu.
  • Kontrola sukcesu: po odpięciu z ramy powierzchnia winylu nie ma białego pierścienia ani śladów kompresji.
  • Jeśli nadal są ślady: wróć do stabilizacji i kontroli warstw — winyl mocno uwidacznia marszczenie przy zbyt słabym podkładzie.
• Q: Jaki stabilizator jest bezpiecznym punktem startu do ITH na winylu, skórze lub na worku z tkaniny?
  A: Dobieraj stabilizator do materiału: winyl często działa ze średnim tearaway, worki zwykle potrzebują cutaway, a skóra może wymagać średniego cutaway lub mocnego tearaway zależnie od grubości.
  • Dla winylu wybierz średni tearaway, bo winyl sam daje stabilność.
  • Dla blanków z tkaniny (np. worki) wybierz cutaway, bo produkt jest użytkowy.
  • Dla skóry/ekoskóry wybierz średni cutaway lub mocny tearaway zależnie od grubości i nie naciągaj materiału.
  • Kontrola sukcesu: haft nie przesuwa się/nie marszczy, a gotowy element jest odpowiednio „trzymany” (i nie jest wiotki, jeśli projekt zakłada loft jak przy battilizer).
  • Jeśli nadal nie działa: wróć do materiałów zalecanych w projekcie (np. kombinacje ociepliny i stabilizatora) i nie zamieniaj na cieńszy podkład bez testu.
• Q: Jaka jest najlepsza ścieżka upgrade’u, gdy produkcję spowalnia czas mocowania, błędy przy ponownym mocowaniu i zmęczenie nadgarstków?
  A: Działaj warstwowo: najpierw ustandaryzuj pozycjonowanie, potem ulepsz mocowanie, a dopiero na końcu rozważ maszynę produkcyjną, jeśli wymaga tego wolumen.
  • Poziom 1: ustandaryzuj pozycjonowanie stacją do tamborkowania, żeby ograniczyć poprawki i straty.
  • Poziom 2: przejdź na tamborki magnetyczne, by przyspieszyć mocowanie i ograniczyć odciski na winylu/skórze.
  • Poziom 3: jeśli przy 50+ sztuk wąskim gardłem są zmiany kolorów, rozważ wieloigłową maszynę hafciarską.
  • Kontrola sukcesu: czas mocowania spada, a powtarzalne zlecenia przestają „wychodzić inaczej każdego dnia”.
  • Jeśli nadal nie działa: zidentyfikuj prawdziwe wąskie gardło (wczytywanie plików vs mocowanie vs wykończenie) i napraw najpierw ten konkretny punkt.